Pewnego popołudnia starsza kobieta uznała, że czekała już wystarczająco długo.
W wieku osiemdziesięciu lat wiodła życie naznaczone rutyną, dyscypliną i pewną upartą niezależnością, którą tylko czas może wyostrzyć. Nie była typem osoby, która narzeka, a już na pewno nie była typem osoby, która z każdym najmniejszym dyskomfortem pędzi do lekarza. Ale tym razem było inaczej.
To było swędzenie, którego nie mogła ignorować.
Zaczęło się od czegoś drobnego, łatwego do zignorowania. Krótkie podrażnienie, które, jak zakładała, samo przejdzie. Ale dni zmieniły się w noce, a dyskomfort stał się trudniejszy do zniesienia. Nie był już tylko fizyczny. Był rozpraszający, uporczywy i coraz bardziej frustrujący.
W końcu umówiła się na wizytę.
Siedząc w poczekalni, utrzymywała wyprostowaną postawę i spokojny wyraz twarzy, jakby nic w tej sytuacji nie mogło zachwiać jej opanowaniem. Kiedy wywołano jej nazwisko, weszła do gabinetu z cichą determinacją.
Lekarz słuchał, jak opisywała objawy.
Skinął głową, zadał kilka rutynowych pytań, a następnie udzielił odpowiedzi z pewnością siebie sugerującą, że już wcześniej coś takiego widział.
„Masz kraby” – powiedział.
Zamrugała.
Przez chwilę myślała, że go źle zrozumiała. Ale lekarz powtórzył, jakby nie było miejsca na wątpliwości.
Wtedy jej opanowanie nieco się załamało.
„To niemożliwe” – powiedziała stanowczo. „Mam osiemdziesiąt lat i nigdy nie byłam z mężczyzną. Całe życie byłam dziewicą”.
Lekarz zawahał się, ale tylko przez sekundę. Potem wzruszył ramionami, jakby wyjaśnienie nie miało znaczenia.
„Zdarza się”, odpowiedział.
Wyszła z biura nieprzekonana.
Nie była zdenerwowana, nie była zawstydzona, po prostu pewna, że odpowiedź, którą otrzymała, była błędna.
Poszła więc do innego lekarza.
Druga wizyta była bardzo podobna do pierwszej. Inny gabinet, inna twarz, ta sama rutyna. Ponownie wyjaśniła mi objawy, dokładnie i jasno, upewniając się, że nic nie zostało źle zrozumiane.
Drugi lekarz wysłuchał jej, zbadał ją krótko i doszedł do tego samego wniosku.
„To prawdopodobnie kraby” – powiedział.
Jej wyraz twarzy stwardniał.
„Nie” – odpowiedziała natychmiast. „To niemożliwe. Mówiłam to już wcześniej, mam osiemdziesiąt lat i nigdy nie byłam w takim związku. To niemożliwe, żebym miała coś takiego”.
Lekarz wzruszył ramionami, nie podając żadnych głębszych wyjaśnień, żadnej alternatywnej teorii. Po prostu ta sama odpowiedź, przedstawiona tak, jakby była oczywista.
Wyszła z biura jeszcze bardziej sfrustrowana niż przedtem.
