zaparkowany przed więzieniem.
Z samochodu wysiadł pracownik socjalny, trzymając za rękę blondynkę o dużych oczach i poważnym wyrazie twarzy.
Salomé Fuentes miała 8 lat, ale jej spojrzenie świadczyło o tym, że widziała już zbyt wiele.
Dziewczyna szła korytarzem więzienia, nie płacząc i nie drżąc.
Więźniowie w celach milczeli, gdy przechodziła. Było w niej coś, co budziło szacunek, coś, czego nikt nie potrafił wyjaśnić.
Gdy przybyła do pokoju odwiedzin, Salomé zobaczyła ojca po raz pierwszy od trzech lat.
Ramiro był przykuty kajdankami do stołu, miał na sobie pomarańczowy mundur i bujną brodę.
Gdy zobaczył swoją córkę, jego oczy napełniły się łzami.
„Moja mała córeczko” – wyszeptał – „moja mała Salomé”. To, co wydarzyło się później, zmieniło wszystko.
Salomé puściła rękę pracownika socjalnego i powoli podeszła do ojca.
Ona nie biegała, nie krzyczała.
Każdy krok był odmierzony, jakby przećwiczyła tę chwilę w myślach tysiąc razy.
Ramiro wyciągnął w jej stronę skute kajdankami ręce.
Dziewczyna podeszła do niego i go przytuliła.
Przez całą minutę żadne z nich nie wypowiedziało ani słowa.
Strażnicy obserwowali z kątów.
Pracownica socjalna sprawdziła telefon, nie zwracając na nią uwagi.
