O nic nie prosił i nie spieszył się z rozmową – po prostu powiedział mi, że mnie kocha.

Zaskoczyło mnie to. Zawsze był niezależny, taki młody człowiek, który ze wszystkim radził sobie sam i rzadko kiedy oddawał się takim emocjom.

Po zakończeniu rozmowy siedziałem tam jeszcze długo, raz po raz analizując jego słowa. W jego tonie było coś, co nie dawało mi spokoju – nie strach, nie natarczywość, ale coś głębszego. Tego wieczoru, nie zastanawiając się zbytnio, zarezerwowałem lot.

Nie powiedziałem mu, że przyjadę.

Część mnie nie chciała, żeby to się stało czymś znaczącym, a inna część po prostu chciała go zobaczyć – upewnić się, że wszystko z nim w porządku. Następnego dnia stałam przed jego pokojem w akademiku, a moje serce biło szybciej, niż powinno.

Kiedy jego współlokator otworzył drzwi i mnie zauważył, jego wyraz twarzy natychmiast się zmienił, jakby nie spodziewał się nikogo – a już na pewno nie mnie. Odsunął się, nic nie mówiąc, a ja weszłam do środka, czując się jednocześnie niepewnie i pewnie.

Mój syn siedział przy oknie, otoczony książkami i notatkami, wyglądając na chudszego, niż go zapamiętałem. Kiedy mnie zobaczył, szybko wstał, a na jego twarzy pojawiło się zaskoczenie, po czym nagle zmienił się w coś innego – ulgę. Nie od razu się odezwaliśmy.